همه‌ی مزارع جهان

دو لب کوچک را دشمنند

همه‌ی خیابان‌های تاریخ

دو پای برهنه را

...

       محمد الماغوط

       موسی اسوار

بعد از هر جنگی

کسی باید ریخت‌وپاش‌ها را جمع کند

نظم و نظام

خود‌به‌خود برقرار نمی‌شود

کسی باید آوارها را از جاده کنار بکشد

تا ماشین‌های پر از جسد

عبور کنند.

کسی باید غرق شود

در میان لجن و خاکستر

فنر کاناپه‌ها، خرده‌شیشه‌ها

و کهنه‌های خونین.

کسی باید دیرک را

تکیه‌گاه دیوار کند

کسی باید برای پنجره شیشه بیندازد

و در را جا بیندازد.

این‌ها خوش‌عکس نیست

و سال‌ها وقت می‌برد.

همه‌ی دوربین‌ها رفته‌اند

برای جنگی دیگر.

دوباره باید پل

و از نو راه‌آهن.

آستین‌ها پاره‌پاره خواهد شد

از بالا زدن.

کسی جارو در دست

هنوز به یاد می‌آورد آن‌چه را که گذشته.

کسی گوش می‌کند

و سر ِ به‌جا‌مانده‌اش را به علامت تایید تکان می‌دهد.

اما همان حوالی

کسانی که از این کارها خسته خواهند شد

شروع می‌کنند به بو کشیدن وقایع.

کسی گاهی

از زیر بوته‌ای

توجیه‌های زنگ‌زده را در می‌آورد

و آن‌ها را به تل زباله‌ها می‌افزاید.

آن‌هایی که می‌دانستند

این‌جا جریان چه بوده

باید برای آن‌هایی که کم می‌دانند جا باز کنند.

و به‌تدریج برای آن‌هایی که کم‌تر و کم‌تر می‌دانند

و سرانجام به اندازه‌ی هیچ.

در میان علف‌هایی که

علت و معلول را پوشانده

کسی باید دراز بکشد

با ساقه‌ی گندم میان دندان

و به ابرها نگاه کند.

                           ویسواوا شیمبورسکا

                                   شهرام شیدایی-چوکا جکاد

ربکا: من فکر نمی‌کنم بتونیم دوباره شروع کنیم. ما... مدت‌ها پیش شروع کردیم. ما شروع کردیم. دوباره نمی‌تونیم شروع کنیم. می‌تونیم دوباره تموم کنیم.

دولین: اما ما که هیچ‌وقت تموم نکرده‌یم.

ربکا: اوه، چرا کرده‌یم. دوباره، دوباره، دوباره. دوباره می‌تونیم تموم کنیم. دوباره، دوباره، دوباره، دوباره.

دولین: فکر نمی‌کنی کلمه‌ی «تموم» را غلط به کار می‌بری؟ تموم یعنی تموم. نمی‌شه که «دوباره» تموم کرد. آدم فقط می‌تونه یک‌بار تموم کنه.

ربکا: نه، می‌تونی یک بار تموم کنی و بعد دوباره تموم کنی.

[سکوت]

[به‌نرمی آواز می‌خواند]

«از خاکستر به خاکستر»-

دولین: «واز خاک به خاک»-

ربکا: «اگر زن‌ها تو را نمی‌گیرند»

دولین: «عرق باید بگیرد.»

...

                              هارولد پنتر

                             هوشنگ حسامی

 آن پاره‌خاکی را که تویی دوست می‌دارم

زیرا که از مرغزاران فلکی

مرا ستاره‌ای دیگر نیست. تو تکرار می‌کنی

تکثیر جهان را.

چشمان درشت تو آن نوری‌ست که من

از صور بشکسته‌ی فلک دارم

پوست تو می‌تپد چون راه‌هایی

که شهاب به باران درمی‌نوردد.

از این همه ماه، برای من تهی‌گاه تو بود

از این همه خاک، دهان ژرف تو و لذتش

از این همه نور سوزان چون عسل به سایه

قلب سوخته‌ی تو، سوخته از پرتو سرخ طولانی

این سان درمی نوردم آتش شکل تو را، بوسه‌زنان بر تو،

ای کوچک و ای فلکی، ای کبوتر و ای جغرافیا.

                           نرودا

                                   فرهاد غبرائی

شهریور من آغاز شد...

پیش از این فقط اسمش را شنیده بودم؛ و حالا محو عکسش بودم که چند دقیقه یک بار در تاریکی درون کیفم دید می‌زدمش؛ مسحورکننده بود با آن عینک فریم‌بزرگ مشهور آن سال‌ها -که من چقدر دوستشان داشتم -و دارم. دو سال بعد این را شنیدم؛ با کیفیتی بسیار بد؛ بی‌نظیر بود اما. نمی‌دانم چه وقت از واکمنم بیرون آمد! و چقدر دنبال کیفیتی بهتر از آن گشتم؛ تا سال‌ها بعد که صفحه‌ی ال‌پی passport را پیدا کردم. هنوز گرام نداشتم و برای گوش کردنش همان روز خانه‌ی تو آمدم که عینک فریم‌بزرگ او به هم ربطمان داده بود -و این فکر که چرا این ترانه‌ها در فارسی مبتذل می‌شوند -و روزمره شدن واژه‌ها و غریبه بودن آن‌ها و فاصله داشتنشان از آدم...یادت هست؟... 

صدای چکه‌ی آب و فن، بسته‌شدن در، افتادن چیزی روی زمین، صدای کوبیده شدن پا، سکوت...صدای زیپ...دی‌ری دیم دیم، دی‌ری دیم دیم، دی‌ری دیم‌ دیم، دیم...دی‌ری دیم دیم؛ دی...بله؟ سلام... مخلصیم...نه، تو یه جلسه‌ی مهمم ولی شما بفرمایید...اوم...بله...بله بله...آه...یه لحظه گوشی آاااه، آخی...نخیر، با شما نبودم؛ می‌فرمودید...صدای آب...شاپ شاپ، شاپ شاپ،...نخیر گوشم با شماست...بله دیگه، اینم از بدیای ساختمونای اداریه دیگه، صدا می‌پیچه...صدای تخلیه‌ی آب...حالا ببینیم چه می‌شه...صدای زیپ...و ته‌‌مانده‌ی باد معده...

بعد چند روز غذا نخوردن، رفته‌ام به یکی از بهترین رستوران‌های شهر‌؛ چهارمی یا پنجمی در رده‌بندی مردمی، نمی‌دانم. دو‌سه نفری در حال رفتنند و ظاهرا کس دیگری نیست؛ چرا، سر یک میز هم کیفی هست و شاید بالا هم باشند. سفارش می‌دهم و به دستشویی می‌روم تا صحنه‌ی قبل را ببینم.

برگشته‌ام سر میز که گارسونی به خانم رستوران‌دار می‌گوید: خاله! این خونه ریخته این‌جا؟

-نه سسه حتما.

 -نه خاله، ‌خونه.

 -یا حضرت عباس! بدبخت شدم. خون اینجا چکار می‌کنه!؟

-چیزی نیس خاله، سه قطره‌س همش. فکر کنم اون آقاهه که رفت دستشویی خون‌دماغ شده بود. تمیزش می‌کنم الان.

-نه خاله قربونت بره، با اون دستمال‌ نه، نجس می‌شه؛‌ با کلینکس تمیزش کن...نه، دو تا بسه.

ورود کسی به رستوران و خاموشی یک‌باره -و نه تدریجی- همه‌ی سالن جز چراغ بالای میز من و صندوق، و طنین صدای بم مردانه‌ای: این پدرسگ چرا داره با تلفن حرف می‌زنه؟ همه چیز شبیه اتاق بازجویی است. از ترس زبانم بند آمده است. سایه‌ای می‌بینم برگشته به سمت صندوق. خاله می‌گوید: داخل شهریه؛ یه دیقه نمی‌شه.

 -هرچی‌ می‌خواد باشه؛ مگه داخل شهری پول نمی‌ندازه!؟ مجانی نیست که لامصب!

 خیال می‌کنم اضافیم آن وسط. با غیظ نگاهی به بالا می‌اندازد. آهای شما اون بالا چرا بیکارین؟ اگه تموم شده، برق‌ها را خاموش کنید بیاین برین آشپزخونه. پول مفت که ندارم بدم به کسی. ماهی ۱۹۰ تومن کجا بهتون می‌دن بخورین بخوابین...خدافظ...خدافظ...دِ خدافظ دیگه، ‌قطع کن لامصبو دیگه؛ چقدر می‌خوای حرف بزنی!؟ گارسون می‌فهمد و گوشی را می‌گذارد. بچه این‌جا که تلفن عمومی نیست که؛ این‌جا، بهترین رستوران شهره...و سرِ ادای بهترین رستوران شهر برمی‌گردد و نگاهی به من می‌اندازد ولی نگاهش جور دیگری است، انگار که: این این‌‌جا چی می‌خواد؟

صدای ظرف و پچ پچ از آشپزخانه... 

-خاله این سازمانِ چی بود شونزده تا قاشق چنگال یه بار مصرف هم خواسته برا غذاش، نداریم.

-هیچی نداریم؟

-داریم ولی کمه.

-اشکال نداره هر چی هست بذار، خود سازمان بی‌فرهنگیشون یه کاریش میکنن دیگه. اون صورت‌حسابشون رو هم بیار پولشو اضافه کنم توش. می‌شه به عبارت دویست و بیست و شش هزار و این‌هم سی‌صد و هشتاد تومن... مشکل من نیست که قاشق چنگالمون تموم شده که؛ داشتم که، می‌دادم. می‌خواستن مهمون نداشته باشن؛ اصلا این همه زن و مرد معلوم نیس چکار دارن تا این وقت شب.

-انگار کنفرانس دارن و...

-نه بابا اینا همه‌ش بهانه‌س. به این هوا می‌شینن به لاس زدن... استغفرالله...

-نه خاله! من دیده‌م که کار می‌کنن،‌ حتی برا غذا هم تعطیل نمی‌کنن.

-نه عزیزم، تو ساده‌ای حالیت نیس؛ بعدشم ببینم مگه پول تو رو من نمی‌دم؟

 صدای آب و ظرف از آشپزخانه...سکوت...

-شما که گفتید نداریم، این همه قاشق چنگال این‌جا رو میزه که.

-کدوما، کو؟ دِهه اینا که هموناس که کم بود؛ نبرده‌ خاله؟ حتما یادش رفته.

-ولش کن، مهم نیس! اونا که می‌خوان شش تا جور کنن یه‌بارکی شونزده تا جور کنن دیگه. مشکل ما که نیس مادر...رستوران لوکس فرد یکتا بفرمایید...بله بله...قاشق چنگال؟ نیوورده‌ن؟ چرا  آقا آورده‌ن...می‌خواین بگین من دروغ می‌گم؟ حالا به فرض هم نیوورده باشن& ما مسئول غذای شماییم نه قاشق چنگال شما...نخواستین هم از یه جای دیگه غذا بگیرین. فکر کرده ین ما ورشکست می شیم؟ صدای کوبیده شدن گوشی تلفن...ولدالزناها...پسرم غذات خیلی طول می‌کشه؟ داریم می‌ریم‌آ!

Sweet dreams are made of this

?Who am I to disagree

I travel the world

And the seven seas

Everybody's looking for something

Some of them want to use you

Some of them want to get used by you

Some of them want to abuse you

Some of them want to be abused

Hold your head up

Keep your head up

Movin' on

               David A. Stewart/Annie Lennox                             

حرف‌ها و کلمات و گفته هات نه،

مکث میان حرف‌هایی

-با شکستن تک‌تک انگشتان

و سفیدی میان کلمات

و همه ناگفته‌هات