نــو-روز خجـســته بـــاد

    پیش رو روشنی

 

همان خال بر رویت منم یار

همان نارنج خوش‌‌بویت منم یار

چرا بی‌هوده می‌گردی به صحرا

بزن تیری که آهویت منم یار

 

 

چند چیزی که پابندشانم و به کردن یا نکردنشان می‌کوشم:

-...
-...
-...
-...

 

از یاد بردن؟ نه شدنی نیست.

 

چیزی به یک‌باره پیش رو سبز می‌شود و به هزار چیز دیگرت پیوند می‌زند. با خود می‌بردت، زیر و رو می کندت.

 

استاد ریاضی ترم یک را یادت هست هنوز؟ با آن قد بلند، تو جلو می‌نشستی؛ ردیف اول. حتما باید یادت باشد. آن موی بلند لخت مثل موهای خودت و آن چشمان خمار و سبیل پرپشت از یادرفتنی نیست حتی اگر مثل امروز سیزده سال گذشته باشد یا حتی سی سال؛ مثل امروز که به آنی به یاد می‌آورمش و هزار چیز دیگر بسته به او را؛ و تو را؛ که همیشه بوده‌ای...

من دیرتر به این کلاس آمده‌ام. دو جلسه کلاس دیگری بوده‌ام که دو ساعتش دو سال گذشته بر من و انگار بر همه. گروهم را عوض کرده‌ام؛ مجبور به این کار شده‌ام و گرنه که برای یک ترم اولی شدنی نیست. من دیرتر به این کلاس می‌آیم و این جلسه‌ی سومِ تو با آن چشمان سبز در آن قاب سفید صورت برای من می شود جلسه ی اول. بعد آن کار جسورانه‌ی آمفی‌تئاتر اردوی پیش‌دانشگاهی یک‌باره گم شده‌ای. و حالا اینجایی ردیف اول این کلاس. مانده تا پای چشم تو گود بیفتد و سیاه شود.

-سلام استاد.

نگاهم می کند.

-من سیزده سال پیش با شما ریاضی یک داشتم.

بی که فشاری به ذهن بیآرد می گوید آ...احوال شما؟ پیداست که این اتفاق برایش بسیار می‌افتد؛ نشناخته مرا ولی این ماجرا گویی آن‌ قدر برایش تکراری است که به‌سختی می‌توان این را فهمید. به هر حال آزار‌دهنده نیست –که انتظاری نیست که میان این همه شاگرد سالیان به یادم داشته باشد؛ من یکی از هزاران را.

 

پنچ‌شنبه‌ی یکی مانده به آخر آبان است و  روز میان ترم؛ و این کلاس گذشته بی که ما حرفی با هم زده باشیم؛ بی هیچ چیز؛ فقط  نگاه خیره‌ی من و چرخش سر تو با من تا ردیف چهارم که همیشه جای من است‌؛ همین. از چهارراه که می‌گذرم چتر به دست، پژوی سفیدی کنارم می‌ایستد. به خیال دیدن نگاه پرسان کسی پی آدرسی نگاه می‌کنم و سبزی چشمان توست در آن میان. این اولین جمله‌ی میان ماست؛ نه، هنوز هم نه؛ بی حرفی کنار تو نشسته ام. در سکوتی سنگین -و نه آزار‌دهنده.

نگاهش می‌کنم. چقدر حرف زده؟ خیلی نه. می‌داند که گوشم به او نیست؟ نه، من هم به اندازه‌ی او کارم را بلد هستم که نفهمد اینجا نیستم. -اینجا موندگاری؟...

 

درون آن ماشین اتفاقی نمی‌افتد. حتی همدیگر را نگاه هم نمی‌کنیم؛ و هیچ حرفی -جز از ریاضی که: «می‌شه قضیه‌ی مقدار میانی رو برام بگی لطفا؟» و من عاشق این قضیه‌ی مقدار میانیم. میان ما هیچ اتفاقی نمی‌افتد. بعدتر هم نه. سفیدی ماشین توست و فالوده ی فلوره و دیوارهای لخت اتاقت و جهان ما که یک سر...

 

 از آینده می‌پرسد و گذشته: «کجا کار می‌کنی؟ اوضاع احوالت خوبه؟ شاگرد خوبی بودی؛ یادم  هست». فکر  می‌کنم چه اصراری دارد که بگوید مرا به یاد دارد. «نمره‌ت بد نبود؛ یادم هست ولی خودت بهتر از اون بودی».  

می‌گویم همیشه برای هرچه یاد گرفته‌ام سپاسگزارش هستم. لبخندی دلپذیر می‌زند و می‌رود؛ بی‌ شباهتی به رفتن تو.

 میان قفسه‌های فروشگاه خیال می‌کنم اگر جای او بودم همین کار را می‌کردم. در آینه می‌گذرد با انبوه خریدش. برمی‌گردم و کمکش می‌کنم تا بیرون.

-تلفنتو بهم بده شاید یه کاری باهات داشتم.

از آن کارت‌های قدیمی هنوز دو تا مانده؛ یکی را به او می‌دهم و می‌رود ولی نه تو با او...همه‌ چیز آن روزها این جاست؛ جاری در من.

امشب که برگردم صدای او روی پیغام گیر است:

«دوست چشم‌سبزت خواهرزاده‌ی من بود؛ چقدر دلش می‌خواست یه بار دیگه تو رو می دید.»

 

 

 

 

 اینجا بشنوید

 

 

گلون بمیره گلون بمیره

رشید خان سلطونه گلون بمیره

ته سر سرگردونا گلون بمیره           (سر تو سرگردان است)

گلون بمیره گلون بمیره ‏

رشید پهلوونا گلون بمیره       

دل دریای خونا گلون بمیره

 

الهی بمِردبون نسابتون تفنگ        (الهی می‌مردن که تفنگ نمی‌ساختن)

اسا که دنیه رشید پهلونگ            (حالا که آوای رشید نیست)

لاله گم بووشه                            (لاله‌ها گم شوند)

نخونن صحرای تیکا و تیرنگ           (توکا و تیرنگ‌های صحرا آواز نخوانند)

الهی بترکه دل کوه و سنگ

ته جلفون بخره همه خون رنگ     (زلف یک‌سر خون‌رنگ شود)

 

چند مهربونا گلون بمیره

یار مردمونا گلون بمیره 

ته مست چشه ره                      (در چشم مست تو)

افتاب داشته سره                       (آفتاب خانه دارد)

گلون بمیره

قشنگه ته نوما                           (نام تو زیباست)

گلون بمیره

باغ باغبونا گلون بمیره

 

 

مده به دست فراقت دل مرا که نشایدمرا به لطف گزیدی چرا ز من برمیدیبداد خازن لطفت مرا قبای سعادتمثال دل همه رویی قفا نباشد دل راحدیث وصل تو گفتم بگفت لطف تو کآریتو کان قند و نباتی نبات تلخ نگویدبیار آن سخنانی که هر یکی‌ست چو جانیغمت که کاهش تن شد نه در تن‌ است نه بیروندلم ز عالم بی​چون خیالت از دل از آن سومبند آن در خانه به صوفیان نظری کندلا بخسب ز فکرت که فکر دام دل آمد

مکش تو کشته‌ی خود را مکن بتا که نشایدایا نموده وفاها مکن جفا که نشایدبرون مکن ز تن من چنین قبا که نشایدز ما تو روی مگردان مده قفا که نشایدز بعد گفتن آری مگو چرا که نشایدمگوی تلخ سخن​ها به روی ما که نشایدنهان مکن تو در این شب چراغ را که نشایدغم آتشی‌ست نه در جا مگو کجا که نشایدمیان این دو مسافر مکن جدا که نشایدمخور به رنج به تنها بگو صلا که نشایدمرو بجز که مجرد بر خدا که نشاید

 

می‌دونین salad و salary هر دو از همین کلمه گرفته شده‌اند که به لاتین یعنی نمک!

 

از خیابان که می‌گذرم هنوز ناسزای کسی به دیگری در سرم است: «این سال‌ها تو خیلی موفق بوده‌ی»...فکر می‌‌کنم چرا بعد این همه سال که ما خیابان‌‌های یک‌طرفه داریم هنوز همه به بچه‌ها می‌گویند که وقت رد شدن از خیابان اول سمت چپ رو نگاه کنند!؟

 

به سال بی روز زن امید

 

گاهی وقت‌ها که چنین روزهای تعطیلی تو می‌مانی که چرا خانه مانده‌ام باورم می‌شود که می‌شود -روزی- این‌ روزها را فراموش کرد؛ و با این حال نمی‌شود...

 

چه شود به چهره‌ی زرد من نظری برای خدا کنی

که اگر کنی همه درد من به یکی نظاره دوا کنی

تو شهی و کشور جان تو را، تو مهی و جان جهان تو را

ز ره کرم چه زیان تو را که نظر به حال گدا کنی

ز تو گر تفقد و گر ستم بود آن عنایت و این کرم

همه از تو خوش بود ای صنم چه جفا کنی چه وفا کنی

همه جا کشی می لاله‌گون ز ایاغ مدعیان دون

شکنی پیاله‌ی ما که خون به دل شکسته‌ی ما کنی

تو کمان کشیده و در کمین که زنی به تیرم و من غمین

همه‌ی غمم بود از همین که خدا نکرده خطا کنی

تو که هاتف از برش این زمان روی از ملامت بی‌کران

قدمی نرفته ز کوی وی نظر از چه سوی قفا کنی؟

 

 

              

                   هاتف اصفهانی

 

  

                             نامدگان و رفتگان، از دو کرانه‌ی زمان
                             سوی تو می‌دوند هان ای تو همیشه در زمان

                             در چمن تو می‌چرد آهوی دشت آسمان
                             گرد سر تو می‌پرد باز سپید کهکشان

                             هر چه به گرد خویشتن می‌نگرم در این چمن
                             آینــه‌ی ضمیر من جز تو نمی‌دهد نشان

                             ای گل بوستــان‌سرا از پـس پـرده ها درآ
                             بوی تو می‌کشد مرا وقت سحر به بوستان

                             ای که نهان نشسته‌ای، باغِ درون هسته‌ای
                             هسته فرو شکسته‌ای کاین همه باغ شد روان

                             مست نیاز من شدی، پرده‌ی ناز پس زدی
                             از دل خود برآمدی: آمدن تو شد جهان

                             آه که می‌زند برون، از سر و سینه موج خون
                             من چه کنم که از درون دست تو می‌کشد کمان

                             پیش وجودت از عدم، زنده و مرده را چه غم؟
                             کز نفسِ تو دم به دم می‌شنویم بوی جان

                             پیشِ تو جامه در برم نعره زند که بر درم
                             آمدمت که بنگرم، گریه نمی‌دهد امان