علاقه...

اعلاق...

تعلیق...

اعتلاق...

اعلاق...

تعلیق...

تعلق...

معلق...

گرم و زنده

 بر شن‌های تابستان

زندگی را بدرود خواهم گفت

تا قاصد ملیون‌ها لبخند گردم

تابستان مرا در بر خواهد گرفت و

دریا دلش را خواهد گشود

زمان در من خواهد مرد و

من بر زمان خواهم خفت.

باد آمد و باد صبح‌گاهان آمد

باد از سوی دره پیچ‌پیچان آمد

برخاستم احوال تو را پرسیدم

حرفی بر لبش نرفت باران آمد

عاشورپور ناشناس‌تر از آن مانده که حتی مرگش هم برای کسی مهم باشد...

 چه سعادتی است

وقتی که برف می بارد

دانستن این‌که

تن پرنده‌ها گرم است

                                                                      به پاس مهر-بانی به جسارت آمیخته‌اش

جنبش گهواره
 نغمه‌ی لالایی
 ریزش چشمه‌ی شیر
به لب غنچه‌ی تر
پرپر پروانه
 جیک‌جیک گنجشک
تابش چشم شناخت
تپش خواهش گنگ
نگه شوق و شکیب
بوسه‌ی عشق و شتاب
خنده‌ی دلکش گلهای سپید
 به سر زلف عروس
جنبش گهواره
 نغمه‌ی لالایی

                               سایه

LISTEN TO THIS GREAT SONG:   http://www.artistdirect.com/nad/window/media/page/0,,225599-866942-RMLO,00.html

She never should have rented this apartment in the mortal city
The cold comes though evey crack she puts her hand up to
The radiators broken, so she has to use electric heat

And tonight was the first date with the brother of the guy she worked next to
He lived a couple streets away
He listened, he had things to say
She asked him up for dinner sometime
Sometime was tonight

The radio gave updates on the ice storm while she made the dinner
They said, from all the talk, you shouldnt drive or even walk
And this just in -- were asking everyone to turn off their power
They need it at the hostpital

She ran around pulling plugs, then she called him up
Maybe now they shouldnt meet, he said that he would brave the streets
She met him at the door with a blanket and a candle
Saying, I heard it on the radio, I had to turn my power off

He said you're not the only one, the streets were dark tonight
It was like another century
With dim lamps and candles lighting up the icy trees and the clouds and a covered moon

She said what kind of people make a city
Where you cant see the sky and you cant feel the ground

I tell you something, I have this feeling that this citys dying
He said, its not dying its the people who are dying
She said, yes yes I think the people are dying and nobody cares

We had all this technology our dreams were bold and vague
And then one city got bad planners, one city got the plague

He asked why did you move here? she said, for the job
For the job and I've been so lonely here, so lonely
Theres no one I can talk to, you know I dont even know your brother

He smiled and said, sometimes at night I walk out by the river
The citys one big town, the water turns it upside down
People found this city because they love other people
They want their secretaries, they want their power lunches

And think about tonight, I heard the same newscast you did
I unplugged everything, I looked out the window
And I think the city heard, I watched as one by one the lights went off
So they could give their power to the hospital

They ate in silence while she thought this over
They sat together in a dark room in the mortal city
Shifting in their blankets so they wouldnt get spaghetti on them

Then came the awkward moment after dinner, what to do
The ice was still falling, the streets were still dangerous
The cabs were not running and this neighborhood was not the greatest

They both looked at the space where a couch wouldve been
She felt her stomach sink, she felt like she could hardly think

She said, I never should have rented this apartment in the mortal city
The cold comes through eve crack I put my hand up to
The radiator doesnt work, I have to use electric heat

That settled it, they would both sleep in her bed
It was a matter of survival

She brought out teeshirts, sweatshirts, sweatpants, socks, hats
If there was ever any thought of what would happen in that bed tonight
There wa no question now
They could barely move
They were wrapped up like ornaments waiting for another season

They lay in bed, they listened to the pelting ice
He said my brothers not a bad guy, hes just quiet
I wished you liked this city
She said, maybe I do

I think I have a special kind of hearing tonight
I hear the neighbors upstairs
I hear my heart beating
I hear one thousand hearts beating at the hospital
And one thousand hearts by their bedsides waiting
Saying thats my love in the white gown

We are not lost in the mortal city
We are not lost in the mortal city

 هنگامه نشسته بود ، من گفتم 
 هنگام رسیده است باید راند
سجاده پلک نازنین بگشای
 باید که نماز آخرین را خواند
 تر کن لب را به بوسه بدرود
 بگشای دو بال بادبان در باد
 ای مویت کمین گه ظلمت
 در نی نی چشم من نگاهی کن
 خون نیست ، سرشک نیست
 گرداب است
 هنگامه رسیده ، فتنه در خواب است
 باید که گذر کنم من گفتم
سجاده زلف را چو افشاندی
 تردید تعمد است قلبم گفت
 از فاصله دو مرز هیچ وپوچ
از معبر چشمهای هم ، در هم
 لب دوختی و نگاه گرداندی
یعنی که ، سکان به دست تردید است
 ای فاصله دو مرز روح و تن
 ای لحظه جاودانگی ، اسمت
ای قبله شب نشستگان ، چشمت
شب می شکند
سجاده زلف را چو افشاندی
 تردید تعمدیست بر هر پا ی
من می شکفم چو می وزی بر من
ای فاصله دو مرز روح و تن
 جادویی شعر من بمان با من
 بنشین به کنارم ار غمی داری
 بشکن ، بشکن پیاله را ، باری
هنگام گذشته است آه ...
 آری
 

                         نصرت رحمانی

پرنده‌ها به تماشای بادها رفتند

شکوفه‌ها به تماشای آب‌های سپید

زمین عریان مانده‌ست و باغ‌های گمان

و یاد مهر تو

                 ای مهربان‌تر از خورشید!

                        م. آزاد

آدمی را دو عمر باید تا دومی را با تجربه‌ی نخستین بزید. و من می‌پندارم با هزار بار رفتن و بازآمدن دیگر هم این همه راه‌های خوش‌داشته‌ به جاییم نخواهند برد...

بعد  از چراغ سبز

             یک چراغ سرخ

یک صدای سرخ در آینه بود و در آینه‌ها کسی می‌گفت:

                        «توقف کن ۲۸۱۳۳۲-تهران ب.»

بعد از تابلوی گردش به چپ ممنوع

         سینه‌به‌سینه‌ی پیکان‌‌ها

شاخ‌به‌شاخ با تریلی‌ها، به من گفتند

          «کارت شناسائی

                     گواهی‌نامه...»

پیش از ایستادن من

      کنار نانوایی، برنج‌فروشی‌‌ها   

      فریادی در بلندگو می‌گفت:

      «حرکت کنید، با شما هستم ۵۷۱۱۲۲-الف شیراز.»

     پشت زایش‌گاه گفتند: «بوق نزنید.»

کنار اردوگاه: «عکس گرفتن ممنوع.»

بعد از تونل: «خطر ریزش کوه»

با نشانه‌ای از شاخ گوزن: «منطقه‌ی عبور حیوانات»

با طرحی از تن باران:‌ «خطر،‌ جاده لغزنده است.»

با استخوان‌‌های نرده‌ی پل: «خطر، به پل نزدیک می‌شوید.»

خطر: «پیچ تند»

خطر: «ایست‌گاه ترن»

خطر: «۱۰۰۰ متر به اتوبان»

        «۵۰۰ متر به اتوبان»

        «۱۰۰ متر به اتوبان»

«ایست»

بیست تومان خرج دارد

               که بگریزم

از جهانی چنین پر از تابلو.

                     بیژن نجدی

به دنبال آفتاب

سمت تو می‌گردم؛

طلای گل‌برگ و شفای حضور

                             پرتو نوری‌علا

چون بانگ برآید که سری در قدمی رفت

بسیار مگویید که بسیار نباشد

شده که گاهی به خاطر اینکه جوی برای چیزی یا کسی درست نشه -یا بشه- سکوت کنیم؟