انسانی کاملا بالغم من
اما هیچکس بهدرستی نمیداند کیستم
دوستانم بهغلط مرا رام میپندارند
با پنجههای عقاب سنجیدهام من رام بودن را.
ای عقاب! بس دلنواز است پرواز بالهای تو
آیا تو سکوت اختیار خواهی کرد همچون چیزهای دیگر؟
یا شاید برآنی که شعری بنویسی
تو دیگر هرگز شعری نخواهی سرود
هر شعر، تکهی کاملی خواهد بود از شعری؛
شعری نه که نشانی از پنجهها تنها
ادیت سودرگران
فریده حسنزاده
شخصیتی که دیگران از ما برای خود ساخته و میسازند، چقدر در پیشبردن هر روز ما سهیم است؟ چه سهم از هرچهی هر روزمان در راستای شکسته نشدن این شخصیت است و یا شدنش؟
من ببری هستم در باران
آب فرقم را باز میکند
قطرهها در چشمم میچکند.
لخلخکنان بر پنجههایم راه میسپارم
در طول خیابان
و ژولیده و درماندهام در باران.
با قرمز شدن چراغها
راهی باز میشود برایم از میان اتومبیلها
تا خود را به کافهای آنسوی خیابان برسانم
و شرابی بنوشم لهلهزنان.
برافروخته و غران از کافه بیرون میزنم
آسمانخراش عظیم خیس از باران
گم کردهاست محدودهاش را
من نعره میکشم: باید خود را خالی کرد!
اما باران برای هفتمین روز ادامه مییابد
و مرا غرق میکند در خود اندوهناکم.
میغرم من در خیابانهای خالی
و به جمع مهربان مرغان نوروزی میپیوندم
آنها همه به رودخانهی اشپری چشم دوختهاند
و آنگاه که غرش من، فضا را میآکند،
پیام مرا درمییابند:
در این اطراف، ببرهای دیگری نیز باید باشند.
سارا کرش
فریده حسنزاده
جایی نوشته بود: «اگه دیدید کسی در مورد چیزای مختلف خیلی خوب میدونه ولی خودش خوب زندگی نمیکنه، بدونید مهندسه»!؟ چه نظری دارید؟ شما مهندس را چطور تعریف میکنید؟
شعری به پاسخ نفرستادی
بانوی جوان
و بهار در انتهای خویش است
تانی گوچی بوسون
عباس احمدی-عبدالله تربیت
«آیا نمیخواهی مرا اهلی کنی؟»
او روزنامهاش را خواند،
غذا را سفارش داد
آن را با نوشابهاش خورد
سپس بلند شد
و بیآنکه چیزی بگوید،
رفت...
و من هنوز
صدای خودم را میشنیدم:
«آیا نمیخواهی مرا اهلی کنی؟»
آنتوان دوسنت اگزوپری
چیستا یثربی
از دو پیراهنی که گم کردیم در شب
شبی که سرد بود
سرمایی که در پوستهای ما ذوب شد
پوستهای ما که نبض شدند
نبضهایی که در هم شکستیم
تازگی تکرار ماندهست
از دو پیراهنی که گم کردیم در شب
طاهره صفارزاده
تعریفی نو از جهان سوم
چون عشق
شرمندگیای درجه سه است
و زن
شهروندی درجه سه
و مجموعههای شعر
کتابهای درجه سه
به همین دلیل ما را
مردم جهان سوم مینامند
-------------------------
کنجکاوی
خوب میدانم که من
اولین زن زندگی توام
اما شیطانی که هر روز صبح
با ما قهوه مینوشد
هماره مرا تشویق میکند
از تو بپرسم
«دومی کیست؟»
از در به درون آمد
با گنجینهی تنهاییش در چشمها،
و بهار که در سینهاش آبستن بود،
و آفتاب که در رحمش
انتظار سحر را میکشید.
از میان طوفان
بینام خواندمش،
و همینکه از امواج رها شد
در ساحل خاموشی نشست
و سرش از کهکشان
تا خاک
خم شد،
و نالهی خدا را شنیدم.
گفتم: «آشنایی بس نیست؟»
گفت: «مرا دریاب!»
و دانستم که دریافتن او
گمشدن من است،
و بیپروا گم شدم
و خدا در خلسهی تسلیم
لیخندی شیرین زد.
پرادیپ اوماشانکار
محمود کیانوش
