تازنده و لنگان در سرم

کندشونده و پیچنده در خونم

زمان می‌گذرد بی‌که بگذرد

حک می‌کند خود را

و در من محو میشود

من نان گرسنگی توام

قلبی هستم

رها در دستانت

زمان می‌گذرد بی‌که بگذرد

هرچه بنویسم عریان می‌کندش

عشق  گذرنده و اندوه جاودانه

در درونم به نبرد، به گاه رامش

زمان می‌گذرد بی‌که بگذرد

تن سیماب و خاکستر

سینه‌ام را تهی می‌کند

بی‌که هرگز لمس کند

سنگ بی‌وزن همیشگی

زمان می‌گذرد بی‌که بگذرد

زخمی است

که به چرک می‌نشیند

روز کوتاه است و زمان انبوه

زمان بی من من و اندوهانش

زمان می‌گذرد بی‌که بگذرد

می‌گریزد در من

و زنجیر می‌شود.